و این شعاری است ، که خانم شیرین عبادی با آمدن خود به ژنو ، به تمام ایرانیانی که دوستدار هرگونه جنبشی بر علیه نقض حقوق بشر در ایران  میباشند ارائه داد.اینگونه ابتکارات، به عنوان درس بزرگی باید پیوسته و برای هر کاری مد نظر قرار گیرد ، بطور معمول ما میاندیشیم تمام ساز مانهائی که با حقوق بشر سروکار دارند ، به وظیفهء خود آشنا هستند و نیز بطور کاملی عمل میکنند. و با خواست ما به عنوان انسانهائی که دوست داریم حقوق ما به تمامی شناخته و به آن عمل شود  اجرا میکنند ، خانم شیرین عبادی در دمونتس راسیون ژنو نشان داد، که خواست را به هر شکلی که هست ، باید مطرح کرد و انجام آن را از موسساتی که بدین منظور به وجود آمده اند تقاضا کرد . خانم عبادی به درستی و با شجاعت تمام ، خواستهء خود را با صدای بلند در مقابل مقر سازمان ملل در ژنو ، مطرح کرد و درخواست خود را در رابطه با آزادی خانم نسرین ستوده ، بدین صورت ابراز داد ، که ما به دمونتس راسیون خودمان ادامه میدهیم تا زمانی که عکس العمل مثبتی از سوی نهادهای وابسته به حقوق بشر دریافت کنیم و ما جمعیت حاظر در این گرد همائی دیدیم که روز پس از این واقعه به آنچه که مورد تقاضایش بوده است ، در مورد حقوق بشر و جریانات مربوط به خانم نسرین ستوده از خود عکس العمل نشان داده و موجب مسرت اعضای حاضر و تیم  حامی میگردد ، در این مورد میتوان گفت که خانم عبادی نقش یک پیش قراول مثبت را بازی کرده است ، که همهء ما دوستداراین گونه اقدامات بر علیه نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی هستیم .باید از این قضایا درس بگیریم و با صدای بلند همهء ما ، به او دست مریزاد بگوئیم .

از دوست گرامی عطار تشکر میکنم که مرا برای این مطلب یاری نمود . سردبیر

 مساله اینجاست ، تمام سازمانهائی که در رابطه با مسائل انسانی و حقوق بشری به وجود آمده اند ، از اول به کاملی امروز خود نبوده و به تدریج با اتفاقاتی که رخ داده ، و نیازهای مدنی به تکامل امروز خود رسیده اند . و اگر خواستی مطرح نبوده است ، چیزی هم آنها را به تلاش برای عمل کردن صحیح به قوانین مدافع بشری وادار نمیکرده است . بنابراین با کلام بسیار ساده میتوان گفت که اگر درخواستی نباشد تغئیری هم به دنبال آن نمیآید و خانم عبادی با رشادت و هشیاری تمام این خواست را با کمیساریای عالی حقوق بشر مطرح کرد و از آنها درخواست کرد که به آن رسیدگی شود . این در صورتی است که برای رسیدن به حقوق بشر در ایران یکی از گزینه ها میتواند به راستی خانم عبادی باشد ، چرا که جای خود را در بین سازمانهای مرتبط با حقوق بشر باز کرده است ، ما تا نتوانیم خواست خود را بشناسانیم چگونه میتوانیم انتظار حمایت از نهاد های مختلف بین المللی داشته باشیم و برای اینکار تبعن بهتر است از افرادی استفاده شود که هم حرمت بین المللی دارند و هم جوامع مختلف به نظرات آنها احترام میگذارند. لازم میدانم در ادامه این را نیز ذکر کنم ، هر حرکتی از جانب هر کسی برای مبارزه با این خشونت تکراری در رابطه با نقض حقوق بشر در ایران قابل ستایش است ، با اینکه میدانیم افراد بسیار زیادی در حال حاضر به ناحق در بند گرفتار هستند و چه نارواها و تهمتهائی بدانها نسبت داده  میشود ، از هر قومیت و از هر ملیت هم اکنون در زندانها هستند که جزء فراموش شدگانند ، واینکه طرفی حاضر میشود خود را با هزینهء گزاف اعم از مالی و جانی در مخاطره با مبارزه علیه ناقضان حقوق بشر در ایران قد بر افراشته و ابراز وجود کند حرکت گزاف و بسیار دلاورانه ای مینماید ، براستی یادمان نرود که هم اکنون برندهء جایزهء صلح نوبل لیو شیائوبو در چین ، داخل زندان میباشد و دولت آن کشور اجازه نداد از زندان خارج شود
  و  برای دریافت جایزهء خود به نروژ بیاید و این نادر است در مقابل نقض بهترین جلوه هائی که یک انسان میتواند داشته باشد ، پس این نیست که جمهوری اسلامی نتواند همین کار را بکند ، در اینجا سکوت جهانی درس دیگری به جمهوری اسلامی داد و آن اینست که هر وقت خواست میتواند با هرکسی و به هر اتهامی بهتان زده و به هرشکلی از مبارزات صلح طلبانه و
صحیح مردم و قشرهای مختلف اعم از نویسندگان و روشنفکران و دانشجویان جلوگیری کند ، نتیجهء این حرکت میتواند بمانند رفتار نا جوانمردانه با دکتر عبدالرحمن قاسملو و شاپور بختیار باشد ، پس حال را با واقعیتها دریابیم بهتر است

امیدوارم درک این موضوع حد اقل برای آزاد اندیشان جایز باشد.

به هر حال این گردهمائی در روز دوشنبه 20.12.2010 در شهر ژنو سوئیس برگزار شد و به مدت 3 روز ادامه داشت

ثـــــانیه / SANYEH.COM © .